O Warszawie

WARSZAWSKA SPUŚCIZNA PO JANIE SOBIESKIM

Sobieski zasłynął jako mecenas kultury. Roztoczył opiekę nad zdolnymi architektami: Tylmanem z Gameren, Andreasem Schlüterem, Augustynem Loccim, Danielem Schultzem, Jerzym Szymonowiczem-Siemiginowskim. Jego fundacje w Warszawskie to:        

Pałac w Wilanowie - wzniesiony w latach 1677-1696 wg projektu Augustyna Locciego. Początkowo była to typowa podmiejska rezydencja magnacka, w kształcie dworu polskiego z alkierzami (izba narożna, kwadratowa lub prostokątna, wydzielona w bryle budynku lub dobudowana do niego, wystająca przed lico, przykryta osobnym dachem). W kształcie z 1696 reprezentuje charakterystyczny typ barokowej rezydencji podmiejskiej entre cour et jardin (między dziedzińcem i ogrodem). W 1723-1729 dodano skrzydła boczne projektu Józefa Fontany. Na jego wyjątkową wartość składa się oryginalna architektura - efekt połączenia sztuki europejskiej ze staropolską tradycją budowlaną oraz zachowany wystrój malarsko-rzeźbiarski elewacji i wnętrz pałacowych, który w nawiązaniu do symboliki antycznej głosi apoteozę rodu Sobieskich i gloryfikację sukcesów militarnych króla. Po śmierci Sobieskiego w 1696 roku pałac był własnością jego synów, a następnie - od 1720 - siedzibą znanych rodów magnackich: Sieniawskich, Czartoryskich, Lubomirskich, Potockich i Branickich oraz siedziba Sasów. Przejęty po ostatniej wojnie na własność państwa, po pracach konserwatorskich i rewaloryzacyjnych oraz rewindykacji znacznej części zbiorów wywiezionych przez Niemców, udostępniony publiczności w 1962r.

  

 ------------------------------------------------------------------------------------

Kościół Przemienienia Pańskiego - przy ulicy Miodowej barokowy kościół ojców kapucynów. Powstał wraz z klasztorem w latach 1683-1694 z inicjatywy króla Jana III Sobieskiego jako wotum dziękczynne za zwycięstwa w bitwach pod Chocimiem i pod Wiedniem. Kamień węgielny pod budowę świątyni położono 16.07.1683 r. Ostateczny projekt realizacyjny kościoła i klasztoru przygotowali: Tylman z Gameren i Augustyn Locci. Światynia posiada skromną fasadę przyozdobioną herbem Sobieskich - Janina. W kościele znajduje się 2 sarkofagi królewskie: z sercem Jana III Sobieskiego i z wnętrznościami Augusta II Mocnego.  Barokowa budowla na balustradzie schodów prowadzących do wnętrza posiada figurę NMP Niepokalanego Poczęcia dłuta K. Hegla z 1855 roku. W podziemiach światyni w okresie świąt Bożego Narodzenia czynna jest od półwiecza ruchoma szopka.

----------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Kościół Sakramentek pod wezwaniem św. Kazimierza znajduje się na Nowym Mieście przy Rynku Nowego Miasta. zbudowany w latach 1688-1692 w stylu barokowym ufundowany przez Marię Kazimierę Sobieską jako wotum za zwycięstwo króla Jana III Sobieskiego pod Wiedniem. Zaprojektowany został przez architekta Tylmana z Gameren. W czasie powstania warszawskiego znajdował się tutaj szpital powstańczy i schron dla ludności cywilnej, który został zbombardowany, w wyniku czego setki osób zginęło. Odbudowany 1947-1952. Zachował się nagrobek księżnej Karoliny z Sobieskich de Bouillion z 1746, wykonany przez Wawrzyńca Mattielli.

-------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Marywil - pięcioboczny gmach handlowy z dziedzińcem i kaplicą zbudowany w 1696r. przez Tylmana z Gameren z inicjatywy królowej Marii Sobieskiej zbudowany na miejscu wcześniejszych zabudowań Żupy Śolnej zniszczonych przez potop szwedzki. Nazwę Marywil obiekt zawdzięczał inicjatorce budowy. Gmach zawierał apartamenty rodziny królewskiej, kaplicę Matki Boskiej Zwycięskiej oraz kilkadziesiąt lokali składających się z mieszkania, sklepu i magazynu. Lokale te wynajmowane były kupcom cudzoziemskim, którzy konkurowali z kupcami warszawskimi ze Starego Miasta. Kupcy Starej Warszawy broniąc się przed konkurencją Marywilu wymogli na władzach magistratu wzniesienie wokół ratusza staromiejskiego czworoboku murowanych sklepów wyłącznie dla obywateli Starej Warszawy. Marywil został rozebrany w 1825r. w związku  z budową w tym  miejscu Teatru Wielkiego.